Bəli, daha 17 il çəkəcək bu proses. Həmyerlilərimin arasında vaxtın belə uzun çəkməsindən rahatsız olanlar var. Onlara da haqq verirəm. Anlamaq çətin deyil; 30 il gözləyiblər. Ancaq bir az da gözləməyə dəyər; bu möhtəşəm geri dönüş baş verəcək. Görünür, elə də asan deyil bu işlər. Gec-tez insanlar öz yurduna dönəcək. Əsas olan budur.

Füzuli şəhəri ərazisinə və əhalisinə görə, işğaldan əvvəlkinə nisbətən 2-2,5 dəfə böyük şəhər olacaq. Beynəlxalq hava limanı, bol yaşıllıqları olan, Ərgünəşin ətəklərində öz yaşıl təbiəti, təmiz havası, saf suyu olan müasir bir şəhər düşünün. Ordan Şuşaya cəmi 60 kilometrlik məsafə var. Yeni çəkilən yol işə düşəndən sonra məsafə daha da qısalacaq. Təsəvvür edin, bir zamanlar Füzuli şəhərindən başlayaraq Şuşaya qədər qalxan dağ ətəklərinin havasını həkimlər xəstələrə dərman olaraq yazırdı. "Cənnət Qarabağ" deyimi elə-belə, boş yerdən deyilməyib.

Azərbaycanın hər qarışı mənə doğmadır. Ancaq Qarabağı, öz ata yurdum Füzulini bir başqa sevirəm. (Yəqin öz ata yurdunu hər kəs bu cür fərqli sevir).

O üzdən Füzuli şəhərinə köçürülən sakinlərə ayrıca bir xoş həsəd duyuram. "Kaş onlardan biri bizim ailəmiz, mən olaydım" deyirəm. 18 yaşımda çıxmışam ordan, Bakıya gəlmişəm. Füzuli torpağı ilə qısa görüşlərimi hesaba almasam, 40 ildir ayrıyıq. Bu ayrılıq bitsin artıq.

Doğrudur, bizim kəndimizdə hələ ki işlər başlamayıb. Başqa kəndlərdə də eləcə. Hələ ərazilər təmizlənəcək. Çox iş var, çox. Ancaq Füzuli şəhərində artıq sentyabrda uşaqlar məktəbə gedəcək. Çox həyəcanlıdır. Dediyim kimi: qismət olsa, imkanım çatsa, ömür vəfa etsə, Bakıdan köçüb Füzuli şəhərində yaşamağı düşünürəm. Yox, kimsə narahat olmasın; dövlətdən heç nə istəmirəm. Özüm orda ev alaram. Bu, ən böyük xəyallarımdan biridir. Mən Amerikanı da görmüşəm, Avropanı da, Asiyanı da. Ancaq öz ölkəmin, öz dilimin coğrafiyasından kənarda çox sıxılıram. Məcbur qalanda bəlkə də insan qürbətə də öyrəşir. Yenə də: "Tanrım məni öz ölkəmdən məhrum eləməsin" deyə dua edirəm. Yaxşısı ilə, pisi ilə, dağı-aranı ilə, hər halıyla öz ölkəmizdir. Könül istər ki, çətinliklər, sıxıntılar, yanlışlıqlar, illah da haqsızlıqlar olmasın. Bu gözəl ölkədə azad və firavan yaşamağa layiqik axı. Elə deyilmi?!

P.S. Bu arada Bakıdan Hacıqabula qədər ikitərəfli yol var. Ancaq ordan Füzuliyə, yəni Əhmədbəyliyə qədər birtərəfli yoldur. Çox yerdə yol şəhərlərin, kəndlərin içərisindən keçir. Bu da həm zamanı uzadır, həm də təhlükəli olur. Hacıqabuldan Füzuliyə qədər yol da ikitərəfli olsa, çox yaxşı olar. Bilmirəm, bəlkə də hökumət bunu düşünür artıq. Ya da düşünəcək. Düşünsün də, məncə...