Bəzən tarix güllə səsi ilə yazılmır. Bəzən tarix gecənin qaranlığında, sükutun içində, ayaq səslərini boğan qarda, işıqları söndürülmüş şəhərdə yazılır. 20 Yanvar da belə yazıldı tankların palçığa çevirdiyi küçələrdə, qapısı döyülməyən evlərdə, adları sabah qəzetlərdə çıxacaq gənclərin yarımçıq qalan arzularında...

O gecə Bakı yatmırdı. Bakı susurdu. Amma bu susqunluq qorxu deyildi. Bu, fırtınadan əvvəlki dərin nəfəs idi. Çünki azadlıq hər zaman səs-küylə gəlmir. Bəzən o, qurban istəyərək gəlir.

Tanklar yalnız asfaltı əzmədi. Onlar anaların ümidini, ataların sabaha inamını, uşaqların gələcəyə baxan gözlərini tapdaladı. Qan yalnız küçələrə axmadı. O qan bir xalqın yaddaşına hopdu. Və bu yaddaş heç vaxt silinmədi.

20 Yanvar bir faciədir, bəli. Amma o, yalnız ağrı deyil. O, həm də bir xalqın diz çökmədiyinin sübutudur. O gecə güllənin qarşısına sinəsini verənlər bilirdilər ki, ölümlə həyat arasında bəzən yalnız bir addım yox, bir mövqe dayanır. Onlar mövqelərini seçdilər.

Şəhidlər Xiyabanında dalğalanan bayraq küləklə deyil, o gecə axıdılan qanla hərəkət edir sanki. Hər il yanvarın 20-si gələndə şəhər bir az daha yavaş nəfəs alır. Maşınlar susur, insanlar düşünür, zaman dayanır. Çünki bu gün keçmiş deyil, bu gün vicdandır.

Bu gün gənclər azad küçələrdə gəzirsə, bu, o gecə işıqları sönmüş Bakının hesabınadır. Bu gün bayrağımız başımızın üzərində dalğalanırsa, bu, 20 Yanvar gecəsi yerə düşməyən başların sayəsindədir.

Unutmaq xəyanətdir. Xatırlamaq isə borc. 20 Yanvarı anmaq sadəcə yas tutmaq deyil. Bu, bir mövqeni hər il yenidən seçməkdir. Və biz o mövqedəyik.

Şəhidlərin ruhu qarşısında baş əyərək, amma gələcəyə dik baxaraq…

Leyla Mirzə, Bizimyol.info